Bir gün asla demeye başlayacağım
Asla aşka ve sevdaya…
Bir gün hiçbir zaman demeye başlayacağım
Mutluluğa ve umuda hiçbir zaman…
Bir gün bir gün demeye başlayacağım
İşte o zaman geleceğin yalan olduğunu anlayıp
Ölüme hazırlanacağım…

Yaşam bugün başlayan ve yarını olmayan
Bir nefes almadan fazlası değil.
Yaşam şimdiki zamanın dışına taşmayan
Geçmişi ve geleceği olmayan bir hikâye.
Her yazdığın bir cümlede bir öncekini silen
Bir beyaz kâğıt aslında hayat.
Her sedada ve her dost sanıp yanılmalarda
Bir köşesi yırtılan bir afiş.
Ama ne yazık
Herkesin hayatı görünür bir yerde asılı
Ve duvarlar o kadar küçük ki
Her afiş bir başkasının yerini çalmakta
Bir hayat ne zaman bir yara alırsa
Geçmişte yaşanan bir yaşama ışık olabiliyor
Her derin yırtıklar eskiyi andırıyor
Ve her yeni afiş bizlerin yaşamını karartıyor.

Ben mutlu olabiliyorum
Bu kurallarını koymadığım düzende bile
Çünkü benim hayatımı transparan yapmışlar
Ne ardımdakileri unutuyorum nede üzerime gelen afişler
Beni rahatsız ediyor
Çünkü varlığı yokluğu aynı bir ayna olmaktı amacım
Gelecekte kalmadım düne bağlanmadım…
Şimdi mi?
Kâğıdımın temizlenmesini bekleyen bir reklâmım.
Ne zaman biter temizlik
Yaşamaya işte o zaman başlayacak
Bir metafor aşığım…
Güneşimi kırarak gözüke bilen…